Zomaar een dag om een verslag mee te beginnen. Willekeurig gekozen? Of misschien toch niet… Er zit zoveel in mijn hoofd wat ik zou willen vertellen, maar aan wie? Dan maar dit dagboek, want de woorden willen eruit. En woorden eenmaal gesproken kun je niet meer terugnemen. Dat is gevaarlijk. Je kunt het niet meer goedpraten als ze eenmaal gesproken zijn. Zitten er dan gevaarlijke woorden in mijn hoofd? Niet echt, maar over gevolgen wil ik nog niet denken.

Inmiddels ben ik een aantal jaren getrouwd en ik begin me steeds meer af te vragen of ik wel gelukkig ben. Hij is er bijna nooit, gemiddeld 2 dagen per week thuis. Dit doordat zijn werk van hem vraagt dat hij veel op pad is. Ik heb geen moeite met alleen zijn. Ik vind het juist heerlijk.

Vroeger dacht ik altijd: ik ga nooit trouwen, of ik trouw met iemand die vaak van huis is, zodat ik ook vaak mijn eigen gang kan gaan. Dat laatste is dus gebeurd. De stilte heb ik vaak nodig om me terug te kunnen trekken. Ik ben een HSP. Een hele echte... en die paar dagen samen vergen veel van me. Zoveel dat ik me de rest van de week het liefste terugtrek. Ik werk wel.. en best veel, maar 's avonds als ik thuis kom, dan ga ik mijn eigen gang. Dat vind ik heerlijk.

Het probleem zit dan ook niet in het alleenzijn, maar meer in het samenzijn. Ik geloof in trouw, onvoorwaardelijk kiezen voor elkaar.

En hij niet...

Ik heb vaak het gevoel dat hij het alleen maar makkelijk vind dat ik er ben. Bedje gespreid, eten gekookt, kleding weer schoon op de plank... makkelijk toch! We leven langs elkaar heen. Samen, maar toch op onszelf. Ik wil graag iets met hem samendoen, maar het komt er niet van.

Hij komt en gaat wanneer hij wilt en ik zit trouw thuis op hem te wachten. Het doet me pijn en hij ziet het niet. Maar als een echte HSP wil ik de lieve vrede bewaren en "me schikken in mijn lot".

Tenminste zo gaat het tot nu toe, maar het vreet wel aan me. En hij kan ook zo ontzettend lief zijn. Ik kan wel zien dat hij naar me verlangt als hij thuiskomt. Zijn ogen stralen dan. En ik zie dan ook echte liefde. Maar die blik is er altijd maar even, maar ik koester die blik.

Het is niet allemaal leeg, maar zo oppervlakkig.

Dit is ook voor een groot deel mijn eigen schuld, want ik ben ontzettend introvert. En als ik ook maar een beetje het gevoel heb dat er iets niet goed zit, klap ik helemaal dicht...

Er is dus al een tijdje niets meer uitgekomen...